Geschiedenis van optische vezelontwikkeling

Op een dag in 1870 ging de Britse natuurkundige Tyndall naar de collegezaal van de Royal Society om te praten over het principe van totale weerkaatsing van licht. Hij deed een eenvoudig experiment: boor een gat in een houten vat gevuld met water en gebruik dan een lamp om het licht vanaf de bovenkant van het vat te laten schijnen. Water licht op. De resultaten verrasten het publiek. Men zag dat het lichtgevende water uit het kleine gaatje in de emmer stroomde, het water werd gebogen en het licht werd gebogen en het licht werd feitelijk opgevangen door het gebogen water.

Het is gebleken dat licht langs een fijne stroom wijn reist die uit een vat wordt geworpen; er is ook gevonden dat licht langs een gebogen glazen staaf reist. Waarom is dit? Gaat het licht niet meer recht naar binnen? Deze verschijnselen trokken Tyndalls aandacht. Na zijn onderzoek ontdekte hij dat dit het effect is van totale reflectie van licht [2]. Omdat de dichtheid van een medium zoals water groter is dan die van de omringende materie (zoals lucht), dat wil zeggen, licht wordt van water naar lucht geschoten. Wanneer de invalshoek groter is dan een bepaalde hoek, verdwijnt het gebroken licht en alle licht wordt teruggekaatst in het water. Aan de oppervlakte lijkt het licht naar voren te buigen in de stroming.

Later creëerden mensen een soort glasvezel met een hoge transparantie en dikte, zoals spinzijde-glasvezel. Wanneer licht onder een geschikte hoek de glasvezel binnenkomt, reist het licht langs de gebogen glasvezel. Omdat deze vezel kan worden gebruikt om licht door te laten, wordt het een optische vezel genoemd.